Wat is iso-LSD en beïnvloedt het de zuiverheid van LSD?

Dit artikel is naar het Nederlands vertaald.

Iso-LSD lijkt in structuur en naam op LSD, maar mist het psychofarmacologische profiel. Het is hetzelfde molecuul met één verbinding de andere kant op gezet, en dat is genoeg om elk psychedelisch effect weg te nemen. Iso-LSD wordt in bijna elk LSD-monster aangetroffen, door onzorgvuldige synthese, hantering of opslag.

Deze inactieve isomeer van “acid” beïnvloedt de sterkte meer dan wat dan ook. Versneden zegels, bijvoorbeeld LSD en NBOMe in één product, zijn zeldzaam, al is het maar omdat de drager (gel, blotter, enzovoort) te klein is, of om financiële redenen. Bij een zegel is zuiverheid vooral een kwestie van hoeveel van het papier LSD is, en hoeveel iso-LSD.

In het kort

• Iso-LSD is LSD met één binding omgeklapt. Het heeft bij geen enkele geteste dosis een psychedelisch effect.
• Bijna elke zegel bevat er wat van, ongeveer 10% tot 70% van het materiaal, afhankelijk van hoe zorgvuldig de partij is gemaakt.
• Contact met iets alkalisch zet LSD om in iso-LSD. Hitte, licht en vocht vernietigen LSD gewoon.
• Reagentia zien geen verschil tussen de twee, dus een kleurtest zegt wat de zegel is en niets over de sterkte.
• Een testkaart scheidt ze thuis in twee vlekken, voor analyse. Alleen een laboratorium zet microgrammen bij elk.

Wat zuiverheid betekent bij een zegel

Als een zegel tegenvalt, zijn daar maar vijf redenen voor. Er zit niets op het papier. Er zit iets anders op, zoals NBOMe of DOC. Hij was van begin af aan te laag gedoseerd. Hij is afgebroken. Of een groot deel van wat erop gedruppeld is, was iso-LSD.

De tabel hieronder neemt die vijf en geeft bij elk wat een reagens laat zien.

Waarom een zegel tegenvalt, en wat een reagens laat zien

Reden	Kleurreactie
Niets op het papier	Geen kleur
Een andere stof, NBOMe of DOC	Verkeerde kleur, of geen
Van begin af aan te laag gedoseerd	Normale of bleke kleur
Afgebroken door hitte of licht	Normale of bleke kleur
Iso-LSD	Normale of bleke kleur

Alleen de eerste twee geven een duidelijk antwoord. De andere drie kunnen er allemaal uitzien als goede acid, en de kleurintensiteit van een reagens kan een te laag gedoseerde zegel niet betrouwbaar onderscheiden van een afgebroken zegel of van een zegel met veel iso-LSD. Van die drie is iso-LSD de enige die al vastligt voordat de zegel bij jou aankomt.

Hetzelfde molecuul, op twee manieren gebouwd

LSD heeft in het midden één verbinding die op twee manieren in elkaar kan zitten. De ene manier geeft de beroemde psychedelische effecten, bekend gemaakt door uitvinder Albert Hofmann, de andere is iso-LSD, en daarmee valt er niets te “trippen”.

Verder is alles aan de twee identiek. Dezelfde atomen, hetzelfde gewicht, dezelfde reactie op alles wat je thuis kunt doen. Chemici tellen vier mogelijke versies, en twee daarvan komen nooit voor in wat er verkocht wordt, dus een zegel bevat LSD, iso-LSD, of een mengsel.

Zoutvormen, en waarom ze minder uitmaken dan de isomeer

LSD wordt verkocht als zout, bijna altijd het tartraat, de vorm die Hofmann als eerste maakte en die het best houdbaar is. Vrije base LSD bestaat ook, vooral in vloeibare vorm, en is de minst stabiele van de twee. Zodra een zegel in je mond zit, valt het zout uit elkaar en ziet het lichaam hoe dan ook hetzelfde molecuul, dus de vorm maakt voor het effect niets uit.

Waar het zout wel meetelt, is in het gewicht. Wijnsteenzuur is ongeveer een vijfde van LSD-tartraat, dus 100 microgram tartraat bevat ongeveer 80 microgram LSD-base. Een laboratorium dat microgrammen per blotter rapporteert, moet zeggen welke van de twee het telt.

Hoeveel van een zegel dood gewicht is

Bijna elke zegel die ooit is geanalyseerd bevatte zowel LSD als iso-LSD. De verdeling loopt van ongeveer 10% iso-LSD tot ongeveer 70%, en waar een partij uitkomt hangt af van wie hem maakte. Forensische labs gebruiken de verhouding om de ene bron van de andere te onderscheiden.^[1]

Een getal dat op een zegel staat, telt alles op het papier, LSD en iso-LSD samen. Het zegt niets over hoeveel ervan werkt.

Waar het vandaan komt, en wat je eraan kunt doen

Het meeste iso-LSD op een zegel zat er al op toen je hem kocht. Het ontstaat tijdens het maken van de acid, en hoeveel er op het papier belandt hangt af van hoe zorgvuldig de maker het werk heeft afgerond. De omzetting loopt twee kanten op, dus een zorgvuldige producent zet het terug om in LSD. Een slordige laat het zitten, want het weegt toch mee.

Alkalische dingen zetten LSD om in iso-LSD. Zeepresten op je vingers, bleekmiddel, baksoda, een oppervlak dat iemand met schoonmaakmiddel heeft afgenomen. Dat is de ene alledaagse misstap die stilletjes de dode versie maakt. Al het andere maakt de zegel gewoon kapot.

Hitte, licht en vocht doen iets anders. Ze breken de acid af tot andere verbindingen, in plaats van hem om te zetten in iso-LSD. Een zegel die een heet festivalweekend in een broekzak heeft gezeten, is zwak omdat een deel van de LSD weg is.

Pak blotter dus aan met schone, droge handen, of met een pincet. Bewaar hem koud en droog, uit het licht en weg van alles wat zeepachtig is. En beschouw het aandeel iso-LSD als een vast gegeven.

Iso-LSD terug omzetten in LSD kan, en dat is wat een zorgvuldige producent doet. Dezelfde alkalische omstandigheden die LSD omklappen naar iso-LSD, klappen het ook terug, dus het ruwe product wordt in een base gehouden tot de twee in een evenwichtsmengsel belanden. Dat mengsel bevat nog steeds iso-LSD. De LSD wordt er dan met chromatografie uit gescheiden en als tartraat gekristalliseerd, en het overgebleven iso-LSD kan opnieuw de ronde doen.^[1]

Niets daarvan werkt op een zegel. De base die de isomeer omzet, hydrolyseert en oxideert ook de acid, dus zonder gecontroleerde omstandigheden, droge oplosmiddelen en duisternis gaat er meer LSD verloren dan erbij komt. De hoeveelheid op een blotter is ongeveer een tiende milligram, veel te weinig om uit papier terug te winnen, over een kolom te halen en te kristalliseren. En zonder laboratorium kun je niet meten of de verhouding überhaupt is verschoven. De omzetting is een synthesestap, en die hoort thuis waar de synthese plaatsvindt.

Wat iso-LSD doet

Niets wat iemand heeft kunnen meten. Albert Hofmann en collega’s gaven mensen tot 500 microgram ervan, zo’n vijf zegels aan materiaal, en zagen geen enkel psychedelisch effect.^[2]

De verhouding is dus simpel rekenwerk. Een zegel met 150 microgram, waarvan 60% iso-LSD, geeft je ongeveer 60 microgram van het echte spul. Het papier weegt hetzelfde, een reagens ziet er hetzelfde uit, en de dosis is iets meer dan een derde van wat het getal beloofde.

Wat mensen zeggen dat iso-LSD doet

Het oude verhaal was strychnine, en dat was nooit waar. Shulgin heeft er jarenlang naar gezocht in straatmonsters en het nooit gevonden, en een zegel is veel te klein om een betekenisvolle dosis van wat dan ook te dragen.^[3]

De moderne versie van hetzelfde verhaal geeft iso-LSD de schuld van body load en een zware opkomst. Het gebruikelijke argument legt het mechanisme bij het ruwe product als geheel: vóór zuivering is maar een deel ervan LSD, en de rest, inactief in de hersenen, zou nog wel op het lichaam werken. De Zwitserse drug-checking stelt onomwonden dat daar geen wetenschappelijk bewijs voor is.^[4]

De bewering heeft op forums een herkenbare vorm. Iemand heeft een zware nacht met veel body load en magere visuals, iemand anders antwoordt dat de partij wel veel iso-LSD zal hebben bevat, en daar blijft de draad bij. Het is een handige verklaring voor een slechte nacht, en niemand is ooit teruggegaan om te meten hoeveel iso-LSD er werkelijk op de zegel zat.

Iso-LSD is het enige in dat mengsel dat ooit op mensen is getest, en het kwam terug zonder effecten. De body-loadverhalen beschrijven ruw, ongezuiverd product in het algemeen. Niemand heeft de test gedaan die iets op iso-LSD zelf zou kunnen vastpinnen, dus beschouw het als ongetest. Waar een zware nacht meestal vandaan komt, staat in Waardoor krijg je een bad trip op LSD?

Reagentia kunnen iso-LSD niet aantonen

Geen enkele kleurtest ziet het verschil tussen de twee. Ehrlich en Hofmann reageren met een deel van het molecuul dat beide versies delen, dus de kleur komt er hetzelfde uit of het papier nu vooral LSD of vooral iso-LSD bevat. Niets in een holte of op een kaart verandert daar iets aan.

Dat telt het zwaarst bij de Hofmann-kleurenschaal. Die leest alles op het papier in één keer, dus twee zegels kunnen op dezelfde tint violet uitkomen en heel verschillende hoeveelheden van de werkzame versie bevatten.

Een reagens beantwoordt de vraag die mensen in het ziekenhuis doet belanden: of het papier überhaupt acid bevat, of een vervanger als NBOMe of DOC. Dat kost ongeveer een minuut. Hoeveel iso-LSD erin zit, is een sterktevraag. Wat de stof is, is een veiligheidsvraag, en die komt eerst.

Detecteert een LSD-zuiverheidstest iso-LSD?

Elke “LSD-zuiverheidstest” en “LSD-sterktetest” die vandaag wordt verkocht, is een kleurreagens, en een kleurreagens leest het deel van het molecuul dat LSD en iso-LSD delen. Een zegel die grotendeels dood gewicht is, scoort als sterke acid. Het getal waaraan een tint violet op een kaart wordt gekoppeld, dekt alles op het papier en zegt niets over hoeveel ervan werkt.

Sommige winkels verkopen deze tests als zuiverheidskits, vaak voor een hoge prijs, en zwijgen over iso-LSD. De verkoper kent de scheikunde, steekt de marge in zijn zak, en de koper vertrekt met valse zekerheid over een dosis die de test nooit heeft gemeten. Een kleurtest vertelt je wat de zegel is, en dat is een veiligheidsantwoord dat de moeite waard is. Wie je laat betalen voor een sterkte-uitslag uit zo’n test, verkoopt desinformatie. Het enige eerlijke sterktecijfer voor blotter komt van een laboratorium, dat de twee scheidt en LSD rapporteert in microgrammen per blotter.

De methode die ze wel scheidt

De twee scheiden op een chromatografieplaat is oud en goed gedocumenteerd. Twee gepubliceerde methoden beschrijven het.

De tabel hieronder geeft de plaat, het oplosmiddel en wat elke methode laat zien, met de retentiewaarden zoals gepubliceerd.

Gepubliceerde TLC-systemen die LSD van iso-LSD scheiden^[5][6]

Bron	Plaat en oplosmiddel	Resultaat
FDA, 1967	Silicagel G, chloroform en methanol 1+4	Beide vlekken blauw onder UV, gescheiden
FDA, 1967	Silicagel G met aluminiumoxide, aceton	LSD loopt 0,6 tot 0,7 cm, iso-LSD 0,3 tot 0,4
Clark, 1989	Silicagel G, chloroform en methanol 9+1	LSD op Rf 0,53, iso-LSD rond 0,28
Clark, 1989	Silicagel G, aceton	LSD op Rf 0,58, iso-LSD rond 0,17

Beide verbindingen lichten blauw op onder langgolvig UV. Je leest de plaat af aan waar de vlekken zitten. Afbraakproducten verschijnen als aparte extra vlekken, en zo onderscheidt een plaat een vermoeide zegel van een slecht gemaakte.

Het artikel van Clark voegt er een truc aan toe. Verwarm het monster kort in alcoholische kaliumhydroxide voordat je het laat lopen, en de base klapt een deel van de LSD om, zodat beide vlekken tegelijk verschijnen. Dat paar vergelijken met LSD- en iso-LSD-standaarden is hoe analisten echte LSD onderscheiden van verwante analogen zoals LAMPA.^[6]

Dezelfde scheiding loopt thuis op een testkaart. Breng het monster aan, laat de vloeistof lopen, en LSD en iso-LSD komen op verschillende hoogtes terecht, met afbraakproducten als extra vlekken eronder. Dat is analyse: het laat je de tweede vlek zien en ruwweg hoe zwaar die is ten opzichte van de eerste, en het is de enige thuismethode die iso-LSD überhaupt laat zien. Het wint geen LSD terug uit het papier, en het geeft geen microgrammen. Ons standpunt over het meten van de hoeveelheid LSD is niet veranderd: een testkaart laat zien wat er op de zegel zit en wat er is afgebroken, en voor een getal heb je een laboratorium nodig.

Wat een laboratorium je geeft

Een laboratorium scheidt de twee en zet bij elk een getal. Het onze rapporteert LSD in microgrammen per blotter, en dat is het cijfer dat het aandeel iso-LSD stilletjes verschuift.

Dat onderscheid is de hele reden voor een zuiverheidscijfer bij een zegel. Totaal materiaal op het papier en werkzame LSD op het papier zijn twee verschillende getallen, en het gat ertussen is het iso-LSD.

Blotter wordt aangenomen. Vloeistof niet, dus als je een druppelflesje hebt, stopt het antwoord bij de identiteit.

Bronnen

1. Cody JT. Hallucinogens. In: Bogusz MJ, ed. Forensic Science. Handbook of Analytical Separations, vol. 6. Elsevier, 2007, pp. 175 to 201. Bron van het bereik van 10% tot 70% iso-LSD, het gebruik van de verhouding om een partij te herleiden, en de omzetting van 98% in base. shop.elsevier.com, fragment op erowid.org ↩
2. Hofmann A. Lysergic acid diethylamide and related compounds. Relationship between spatial arrangement and mental effects. In: Chemical Concepts of Psychosis, 1958, p. 85. Zelfexperimenten met de vier stereo-isomeren; iso-LSD inactief tot 500 microgram. erowid.org ↩
3. Shulgin AT, quoted in Granquist L. Strychnine in LSD? Erowid, 1994. erowid.org ↩
4. Saferparty Zürich. LSD-Auswertung 2020. Stelt dat er geen wetenschappelijk bewijs is dat iso-LSD het effect van LSD beïnvloedt. saferparty.ch ↩
5. Martin RJ, Alexander TG. Analysis of preparations containing LSD. Journal of the AOAC, vol. 50, no. 6, 1967. archives.lib.purdue.edu ↩
6. Clark CC. The differentiation of lysergic acid diethylamide (LSD) from N-methyl-N-propyl and N-butyl amides of lysergic acid. Journal of Forensic Sciences, vol. 34, no. 3, 1989, pp. 532 to 546. store.astm.org ↩

Waardoor krijg je een bad trip op LSD? · LSD harm reduction gids · Wat het Ehrlich-reagens laat zien · Hoe ziet LSD eruit? · Wat een testkaart doet

Vragen?

Is iso-LSD gevaarlijk?

Nee. Het heeft geen enkel gemeten effect, en de body-loadverhalen beschrijven ruw product in het algemeen.

Maakt iso-LSD mijn zegel zwakker?

Ja. Het neemt een deel van de dosis in beslag en doet er niets mee. Een zegel die grotendeels iso-LSD is, is een zwakke zegel op vol gewicht.

Kan een reagens me vertellen hoeveel iso-LSD erin zit?

Nee. Beide versies reageren hetzelfde, dus een reagens meldt de twee samen. Je vertellen wat de stof is, daar is een reagens voor, en dat doet het in ongeveer een minuut.

Kan iso-LSD thuis worden aangetoond?

Ja, op een testkaart. Het loopt als een tweede vlek onder de LSD-vlek, en de grootte van de twee ten opzichte van elkaar laat ruwweg zien hoeveel van de zegel dood gewicht is. Een reagens kan het helemaal niet laten zien.

Kan ik ze thuis scheiden?

Voor analyse, ja. Een testkaart scheidt LSD van iso-LSD in twee vlekken die je kunt aflezen. Ze scheiden om bruikbare LSD uit een zegel terug te winnen kan niet buiten een laboratorium, en voor een getal in microgrammen heb je er ook een nodig.

Waarom verschilt de hoeveelheid iso-LSD per partij?

Omdat het afhangt van hoe zorgvuldig de partij is afgewerkt. Er wordt niets toegevoegd om het te maken, dus de hoeveelheid is een afdruk van hoe de acid is geproduceerd.

Verandert oude acid in iso-LSD?

Eigenlijk niet. Hitte, licht en vocht vernietigen de LSD vooral gewoon. Oude acid is zwakker omdat een deel ervan weg is.