De mythe dat „acid” geen smaak heeft is heel gangbaar onder mensen die zich voor de stof interesseren. Er wordt gezegd dat je een stof waarvan je aanneemt dat het LSD is moet uitspugen als hij erg bitter smaakt, omdat dat zou wijzen op de aanwezigheid van een ongewenst fenethylamine, in het bijzonder een NBOMe. Hoeveel waarheid zit daarin?
Om te beginnen moeten we benadrukken dat de enige effectieve methode om de samenstelling van een stof te controleren chemische analyse is, bijvoorbeeld met colorimetrische reagenstests. Lees verder om te ontdekken waarom.
Smaak, geur of uiterlijk zijn geen betrouwbare analysemiddelen. Het basale logische probleem met het aanbevelen van zintuiglijke waarnemingen komt voort uit hun subjectiviteit. Dat sluit een zinnige interpretatie van de resultaten niet uit, maar alleen op je zintuigen afgaan brengt een hoog risico op fouten met zich mee.
De risico’s zijn serieus, want anders dan bij LSD kun je bij stoffen als 25I-NBOMe en DOC een dodelijke overdosis nemen.
Mogelijke fouten van de organoleptische methode zijn:
Vals-positieve uitslagen
Vals-negatieve uitslagen
De smaak van LSD
Er wordt algemeen aangenomen dat LSD geen smaak heeft. Maar waaruit bestaat de smaak van LSD eigenlijk? Is die te onderscheiden van de smaak van een LSD-drager, zoals papier (een blotter), gel of vloeistof? Is het makkelijk om de milde smaak van de drager te onderscheiden van de sterke smaak van NBOMe? Wat is het verschil tussen smaak en nasmaak? We bespreken deze vragen hieronder één voor één.
De eerste informatie over de smaak van LSD werd vastgelegd door de uitvinder ervan, de chemicus Albert Hofmann, in de context van zijn eerste bewuste gebruik van de stof (uit het boek LSD: My problem child):
19-4-1943 16:20 0,5 cc van een 1/2 promille waterige oplossing van diethylamidetartraat oraal = 0,25 mg tartraat. Ingenomen verdund met ongeveer 10 cc water. Smaakloos.
We weten dus dat de oplossing die Albert Hofmann innam geen merkbare smaak had. Om praktische redenen (gemak van distributie, stabiliteit, bestandheid tegen micro-organismen) wordt „acid” echter vooral verspreid in de vorm van papieren tabs (blotters), gels, alcohol of bijvoorbeeld suikerklontjes. Het is niet vanzelfsprekend dat zulke uiteenlopende dragers niet uit zichzelf bitter kunnen smaken. In sommige gevallen (vooral bij gekleurde blotters) is de bittere smaak vrijwel altijd aanwezig, bijvoorbeeld door de aanwezigheid van inkt. Je kunt dus niet eenduidig stellen dat een bittere smaak de aanwezigheid van LSD uitsluit.
Precies .. echte blotters hebben wel degelijk een licht bittere smaak. Ik had daar eerder opmerkingen over gelezen en legde een Swiss geometry gammagolin-tab op mijn tong, waarna ik compleet in paniek raakte omdat hij een lichte smaak had. Het verpestte de dag voor mij en mijn vrienden, ik liet ze allemaal hun tab uitspugen. We hebben ze laten testen, het was lsd, met een iets lagere dosering dan geadverteerd (tab van 150 ug testte op 138 ug .. acceptabel).
De nasmaak van LSD
Wat is het verschil tussen smaak en nasmaak? Is dat makkelijk uit elkaar te houden? Zoals het woord al zegt is een nasmaak een smaak die na het eten in de mond achterblijft. Niet elke smaak is dus een nasmaak, maar elke nasmaak is wel een smaak. Verwarrend, toch? Zeker als je onder invloed bent van een psychedelische stof!
Stel je het volgende scenario voor: iemand neemt een papieren tab met een stof waarvan diegene verwacht dat het LSD is. Diegene proeft een bittere smaak van inkt en/of papier en begint zich af te vragen: is deze smaak licht of juist erg bitter? Als diegene vindt dat de smaak maar licht bitter is, kan diegene aannemen dat er waarschijnlijk LSD op het papiertje zit. Na 30 minuten voelt diegene echter een metaalsmaak in de mond opkomen. In zo’n situatie kan de gebruiker overvallen worden door de schrik dat er tóch een ongewenste stof is ingenomen. Dat kan makkelijk leiden tot een paniekaanval en een traumatische ervaring. Toch is de metaalachtige nasmaak typerend voor LSD, zoals Albert Hofmann schreef:
0,150 mg LSD op 15 april 1961, 9:15 uur Begin van de werking al na ongeveer 30 minuten, met sterke innerlijke onrust, trillende handen, koude rillingen over de huid, metaalsmaak op het gehemelte.
Je kunt je afvragen of een metaalachtige nasmaak als bitter moet gelden. Dat is zeker geen vraag die iemand zou willen uitzoeken in de wetenschap dat de volledige dosis van het ingenomen psychedelicum al is opgenomen.
De smaak van NBOMe en DOx
De smaak van fenethylaminen zoals stoffen uit de NBOMe- en DOx-familie wordt als zeer bitter ervaren, wat grotendeels komt door de 5 tot 10 keer grotere hoeveelheid stof in vergelijking met LSD. Dat is echter niet in elk geval zo. Sommige verkopers voegen zelfs munt- of fruitsmaakjes toe om de smaak te verhullen. Zoals we lezen in gebruikersverslagen (trip reports) op Erowid.org lopen de ervaringen sterk uiteen en zijn ze zeer subjectief.
Eén gebruiker vertelt over de afschuwelijke, chemische en sterk bittere smaak van 3,8 mg DOC opgelost in een fles water (bron):
Ik pakte de fles water waar ik mijn dosis in had gedaan en dronk hem gewoon op. De smaak was afschuwelijk, gedestilleerde gin en de extreme bitterheid van een krachtige research chemical. Ik moest hoesten, maar ik was tevreden.
Een andere gebruiker nam 4 mg DOC-poeder oraal in en beschreef juist maar een milde smaak (bron):
Ongeveer 4 mg poeder ingenomen (oraal). Poeder in de mond gehouden. Vreemde smaak. Niet onaangenaam vergeleken met sommige andere fenethylaminen (MDxx bijvoorbeeld). Qua smaak misschien vergelijkbaar met 2C-I of 2C-P.
Weer een andere gebruiker nam 2,8 mg DOC opgelost in ongeveer 100 ml water en merkte helemaal geen smaak op (bron):
DOC werd in 4 oz gedestilleerd water gedaan en opgedronken. Er viel geen uitgesproken smaak op.
Vergelijkbare verslagen zijn te vinden over andere stoffen uit de fenethylaminegroep, waaronder NBOMe. De indrukken zijn dus heel persoonlijk, zeker als iemand weinig ervaring heeft om mee te vergelijken.
Orale werkzaamheid
Volgens de beschikbare kennis worden stoffen uit de NBOMe-familie, zoals 25I-NBOMe, slecht opgenomen als je ze doorslikt, waardoor gebruikers ze meestal lang in de mond houden of intranasaal innemen. Dat zou kunnen suggereren dat het volstaat om een verdachte stof simpelweg door te slikken om ongewenste effecten te vermijden. Er is echter meer onderzoek nodig, want zoals het EMCDDA aangeeft, zijn er genoeg meldingen van orale werkzaamheid van 25I-NBOMe.
Producenten passen soms ook een procedure toe waarbij de NBOMe’s worden „gecomplexeerd” met „HPBCD” (een ringvormig cyclodextrine-suikermolecuul), wat de opname via de lichaamsmembranen vergemakkelijkt. Veel mensen merken dat NBOMe-verbindingen met HPBCD veel sterker zijn dan normaal.
Stoffen uit de DOx-familie, namelijk DOC, DOI en DOM, worden oraal goed opgenomen. Je kunt er dus niet van uitgaan dat doorslikken garandeert dat er geen effecten optreden als het toch iets anders dan LSD blijkt te zijn. Bovendien kan een vals gevoel van veiligheid de risico’s nog vergroten.
Samenvatting
Er zit een kern van waarheid in de uitspraak dat LSD niet bitter is. In de praktijk kunnen stoffen met LSD erin, zoals dit artikel uitlegt, echter ook bitter smaken of zo worden ervaren, en kunnen stoffen zonder LSD juist smaakloos zijn. De enige aanbevolen methode om LSD te identificeren is het gebruik van colorimetrische reagenstests (of laboratoriumanalyse, als die beschikbaar is).
De aanbevolen methode om LSD te testen bestaat in principe uit twee delen. Eerst moet je de aanwezigheid van LSD bevestigen (of uitsluiten). Daarvoor raden we twee reagentia aan: Ehrlich en Hofmann. Meer dan één soort test gebruiken is altijd aan te raden om de nauwkeurigheid van de analyse te vergroten en vals-positieve uitslagen te vermijden. Ehrlich is in dit geval de hoofdtest om de aanwezigheid van indolen te bevestigen, zoals LSD en DMT, maar ook het niet-psychoactieve 5-HTP, tryptofaan, tryptamine en andere. De tweede test, Hofmann, kleurt vrijwel uitsluitend blauw bij LSD.
Volgens onderzoek (en zoals de winstgedreven logica van de zwarte markt doet vermoeden) is het uiterst onwaarschijnlijk dat een monster waarin LSD is bevestigd nog een versnijdingsmiddel bevat. Verkopers geven niet graag meer geld uit als ze al een product hebben waar vraag naar is. Is LSD echter uitgesloten, dan raden we de reagentia Marquis en Mecke aan (of Liebermann en Froehde). Reageren die tests direct met een felle kleurverandering, dan kan dat wijzen op de aanwezigheid van een NBOMe of DOx. Let erop dat je langzaam verkolend papier niet verwart met een positief resultaat.
Zalecana metoda sprawdzania LSD
Źródło: własne
LSD-testkit
De beste LSD-testkit is de LSD-testkit met de reagentia Ehrlich, Hofmann, Marquis en Mecke. Die kan betrouwbaar de aanwezigheid van LSD-25 bevestigen en de kans op actieve versnijdingsmiddelen uitsluiten. Dezelfde testkit kun je gebruiken om DMT en veel andere chemische verbindingen te testen; kijk op de betreffende productpagina voor meer informatie.
